Seabura — miękko ugotowany tłuszcz grzbietowy do ramenu

65 min · 8 porcji · 5 Składniki

Składniki

  • 300 g świeża słonina (seabura; surowa słonina grzbietowa, niewędzona, bez skóry)
  • 1 l woda
  • 1 sztuka por (tylko zielona część)
  • 20 g imbir (w plastrach)
  • 1 szczypta sól

Przygotowanie

  1. Połóż słoninę na desce i hojnie odetnij resztki skóry, bo seabura składa się wyłącznie z czystego, białego tłuszczu. Pokrój słoninę w kostkę o boku około 3 cm: wtedy wszystkie kawałki ugotują się równomiernie i później bez trudu dadzą się rozgnieść na płatki.
  2. Włóż kostki słoniny z zimną wodą do garnka. Zieloną część pora dokładnie umyj, bo między liśćmi często siedzi ziemia, i dodaj razem z plastrami imbiru — oba składniki usuwają z tłuszczu intensywny wieprzowy zapach.
  3. Zagotuj zawartość garnka na średnim ogniu. Szarą pianę, która wypływa przy pierwszym zagotowaniu, dokładnie zbieraj łyżką cedzakową, aż będzie się pojawiać już tylko niewiele białej piany: dzięki temu tłuszcz pozostanie później śnieżnobiały i będzie łagodnie pachniał.
  4. Zmniejsz ogień, uchyl pokrywkę i gotuj słoninę powoli; gwałtowne wrzenie rozrywałoby kawałki i uwalniało do wody zbyt dużo tłuszczu. Odparowaną wodę od czasu do czasu uzupełniaj, żeby słonina była zawsze przykryta. Jest gotowa, gdy patyczek wchodzi w nią bez najmniejszego oporu, a kostki są ze wszystkich stron szkliste i całkiem miękkie.
  5. Odcedź słoninę na sicie, wybierz por i imbir i wyrzuć je. Wody z gotowania nie wylewaj do zlewu, bo zawarty w niej tłuszcz po ostygnięciu zatyka rury: po wystygnięciu zbiera się na górze jako stała warstwa, którą można zdjąć i wyrzucić do odpadów zmieszanych.
  6. Jeszcze ciepłą słoninę rozgnieć widelcem na grube, miękkie płatki mniej więcej wielkości ziaren ryżu — na ciepło idzie to bez trudu, a po ostygnięciu tłuszcz twardnieje i się kruszy. Płatki będą drobniejsze i bardziej równe, jeśli przetrzesz słoninę łyżką przez grube metalowe sito. Wmieszaj szczyptę soli, która podkreśla łagodną słodycz tłuszczu.
  7. Przełóż płatki do czystego zakręcanego słoika, ostudź i zamknięte wstaw do lodówki, gdzie stężeją i staną się śnieżnobiałe. Do podania na każdą miskę połóż na gorący bulion 1 do 2 łyżek seabury — słoik wystarczy na osiem misek.
Wstecz

JapońskaDodatekBez laktozy

Seaburamiękko ugotowany tłuszcz grzbietowy do ramenu

Japoński klasyk, którym w całej Japonii posypuje się esencjonalny ramen: seabura oznacza „tłuszcz grzbietowy”, a chodzi o miękko ugotowane, śnieżnobiałe płatki tłuszczu, które w Tokio, Niigacie i Kioto leżą na bulionie, długo utrzymują go w cieple i nadają mu pełny, łagodny, lekko słodkawy smak. W odróżnieniu od Oleju aromatycznego do ramenu — oleju negi i mayu — seabura nie jest olejem, tylko płatkami miękkiego tłuszczu, które pływają na bulionie i powoli się topią. Z przepisu wychodzi około 250 g, co wystarcza na osiem misek.

65

minut

8

porcje

5

Składniki

Seabura — miękko ugotowany tłuszcz grzbietowy do ramenu – Przepis i zdjęcie stworzone przez AI, zweryfikowane redakcyjnie